Κυριακή, 23 Ιουνίου 1974

ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΜΟΤΟΚΡΟΣ - 20 χρόνια πριν



               ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΜΟΤΟΚΡΟΣ - 20 χρόνια πριν




                                                   _ON ANY SUNDAY_ Του Μπάμπη Κωνσταντάτου 



Όταν όχι μόνον οι μοτοσικλέτες, αλλά όλη η κατάσταση γύρω από το σπορ _off road_ δεν ήταν όπως σήμερα, ένα ζευγάρι μπότες cross ήταν σπάνιο απόκτημα και έπρεπε κάποιος να το φέρει από το εξωτερικό, οι οδηγοί προσπαθούσαν να οδηγήσουν πιο γρήγορα κοιτάζοντας φωτογραφίες σε ξένα περιοδικά και κάποιος που έτρεχε σε αγώνες θεωρούσε μεγάλη προσφορά ένα κράνος από τον αντιπρόσωπο. 
Τότε το moto cross ήταν ένα πολύ σπουδαίο γεγονός κι αν έφτασε εδώ που βρίσκεται σήμερα, το χρωστάει αποκλειστικά και μόνο σ_αυτούς που το αγάπησαν και ξόδεψαν χρόνο και χρήμα για ν_απολαμβάνουν αυτή την αίσθηση κάθε Κυριακή στις αυτοσχέδιες πίστες και στα _χωράφια_ της γειτονιάς.     


                                                O τίτλος _ON ANY SUNDAY_ είναι δανεικός. 


Τότε, όταν η τηλεόραση έδειχνε από σπορ μόνο ποδόσφαιρο, παίχτηκε στους κινηματογράφους μια ταινία με τον τίτλο _ON ANY SUNDAY_. Στα ελληνικά μεταφράστηκε _O φανταστικός κόσμος των δύο τροχών_. 
Τα ελληνικά περιοδικά μοτοσικλέτας τότε την πρόβαλαν και έτρεξαν όλοι να την δουν. 
Λίγο αργότερα γυρίστηκε και μια δεύτερη: ήταν συνολικά τρεις ώρες, με αγώνες σε άσφαλτο και χώμα. 
Όλα αυτά μου ήρθαν στο νου όταν τακτοποιώντας το φωτογραφικό μου αρχείο ανακάλυψα κάτι απσπρόμαυρα αρνητικά. Στους φακέλους ήταν γραμμένος ο τίτλος: _Αγώνας motocross 23/6/74_. Τέσσερα φιλμ τραβηγμένα πριν 20 χρόνια, σ_ έναν αγώνα-σταθμό στην ιστορία του moto cross. 
H πίστα Πιτσαγουράκη, θα την θυμούνται οι παλιότεροι, βρισκόταν στο 22ο χιλιόμετρο της Εθνικής οδού Αθηνών-Λαμίας, χαραγμένη ανάμεσα σε δυο βουνοπλαγιές. 
Ήταν η πρώτη σωστή πίστα μετά τις αλάνες και της αλυκές της Αναβύσσου. 
Κάθε Κυριακή λοιπόν το βουνό έχανε την ησυχία του. 
Όλα τα χωματερά και μη του λεκανοπεδίου μαζεύονταν εκεί και λίγοι άντεχαν στον πειρασμό να μην κάνουν ένα γύρο. 
Πόσα πενηντάρια δεν άφησαν εκεί τα πιστόνια τους... 
Και οι αγώνες μια γιορτή. 
Μια γιορτή των δύο τροχών που μαζί με _το Τατόι_ ήταν TA γεγονότα. 
Μετά, τα πολιτικά γεγονότα του _74 και η ενεργειακή κρίση ανέστειλαν για μερικά χρόνια τις αγωνιστικές διοργανώσεις. _Χάθηκε_ και η πίστα για... οικολογικούς λόγους και το moto cross άλλαξε στέκι και μεταφέρθηκε στο Μαραθώνα. 
Μια άλλη πολύ καλή πίστα. 
Στη συνέχεια έφυγε από κει για το Σχηματάρι για να καταλήξει εκεί που την ξέρουμε σήμερα: πουθενά. Κυριακή 23/6/74 λοιπόν. 
O τελευταίος αγώνας στην πίστα Πιτσαγουράκη και συγχρόνως το τέλος μιας εποχής στην ιστορία του moto cross. 
Κόσμος, πολύς κόσμος στο βουνό που έχει φτάσει με ό,τι μέσον έχει βρει, ακόμη και με ποδήλατα. 
Οι αγωνιζόμενοι, οι πιο πολλοί, έρχονται καβάλα στα _καθαρόαιμα_. 
Θέλησα να βρω όλους όσους φωτογράφησα τότε από κοντά, χρησιμοποιώντας μια Minolta με νορμάλ φακό, για να μου πουν πως ήταν τότε αλλά και πως βλέπουν σήμερα τα πράγματα. Βρήκα ελάχιστους, αρκετούς όμως για να μας μεταφέρουν στο πνεύμα εκείνης της εποχής και να δώσουν ζωή στις φωτογραφίες του τότε. 


O Τάσος Μυρογιάννης, γνωστός σαν _Νάμνα_ ήταν το αστέρι. 
Πολύ γρήγορος, ο πιο γρήγορος απ_ όλους. 
Πάντα γυμνασμένος, σε άριστη φόρμα και με σταθερή απόδοση. 
Προετοιμασμένος σωστά και μεθοδικός, ποτέ δεν είχε _μείνει_ από οποιαδήποτε αιτία σε αγώνα. 
Ξεκίνησε την αγωνιστική του καριέρα από αναβάσεις (δεν υπάρχουν σήμερα), διακρίθηκε και σε ασφάλτινα σιρκουΪ, αλλά το μεγάλο του ταλέντο φάνηκε στο moto cross. Δε θα ήταν υπερβολή να πούμε ότι η δική του τακτική σημάδεψε την εξέλιξη του αθλήματος στην Ελλάδα. 
Το ίδιο και ο Σπύρος Πυθαγόρας. 
Αναβάσεις, moto cross και στη συνέχεια ασφάλτινη πίστα. 
Ένα _άδικο_ ατύχημα τον κράτησε μακριά απ_ τους αγώνες για τρία περίπου χρόνια, αλλά τα κατάφερε και συνέχισε μέχρι πρόσφατα.
O Σπυριδόπουλος, ο Δάρας, ο ΜπαΪλας, ο Μεθυμάκης, ο Παπαγεωργίου, ο Κατρίνης και οι Θεσσαλονικείς Αραμπατζής, Μερμετζάκης, Μπατζακόγλου, Σιταρίδης, όπως και ο Λαρισαίος Βάης, ήταν η πρώτη γενιά των moto crossers, αυτοί που ξεκίνησαν το σπορ και άνοιξαν το δρόμο στους επόμενους. 
Υπήρχαν όμως και κάποιοι άλλοι που η πολύτιμη βοήθειά τους ήταν καθοριστική στην εξέλιξη των αγώνων. 
O Κώστας Αρβανιτάκης, αντιπρόσωπος των Bultaco και Montesa έχει συνδέσει άμεσα τ_ όνομά του με το MX και αυτό το θυμούνται όλοι. 
Βρεθήκαμε στο σπίτι του Σπύρου Πυθαγόρα στη Σαρωνίδα και μαζί μας ήταν και ο Μάκης Δάρας. 
O Σπύρος ακόμη και σήμερα, στα 47 του χρόνια, ασχολείται με το moto cross. 
Ουδέποτε έφυγε βέβαια από τους δύο τροχούς, ούτε όσον αφορά το προσωπικό του ενδιαφέρον, ούτε σαν επαγγελματίας. 
Δε συμμετέχει φυσικά σε αγώνες, αλλά ακολουθεί μ_ ένα CR το γιο του στις προπονήσεις του που κατά... κύρη διαπρέπει στο άθλημα. 
Κάτω από το σπίτι του βρίσκεται η πρώτη πίστα του moto cross. Εκεί σήμερα πάνε και προπονούνται αρκετοί αναβάτες. Μόλις ακούει δίχρονο κινητήρα παίρνει τα κυάλια του, κοιτάζει και μονολογεί: _
Είναι τόσο δύσκολο να βάλουν μια μπουλντόζα και να φτιάξουν μια πίστα να τρέχουν τα παιδιά;_. 
Τον ρωτήσαμε πως ήταν τότε και πως σήμερα. _
Τότε ήταν όλα πιο δύσκολα, αρχίζοντας από τις μοτοσικλέτες. 
Βαριές, δυσκίνητες, με ανύπαρκτες αναρτήσεις, χρειάζονταν μπράτσα για να τις κουμαντάρεις. 
Θυμάμαι εκείνο το 500άρι B.S.A. 
Τι τράβαγα όταν μου έσβηνε μέσα στη λάσπη... δύσκολα πράγματα. 
Μετά, το Bultaco ήταν _θεός_. 
Τη δεκαετία του _80 η μοτοσικλέτα άλλαξε μορφή και το σπορ πήρε και αυτό τα πάνω του. 
Aλλαξε όμως και η σχέση μεταξύ μας, τότε ήμασταν αλλοιώς_. 
Οικονομικώς πως _βγαίνατε_ τότε; _
Κάποια υποστήριξη υπήρχε, αλλά σε πολύ περιορισμένο επίπεδο. 
H Kawasaki, η JAWA, η Bultaco, διέθεταν μοτοσικλέτες και κάποιες φορές τα έξοδα του αγώνα. 
O Αρβανιτάκης βοηθούσε όσο μπορούσε, το αγαπούσε το σπορ, μέχρι και σάντουϊτς μας έφερνε! 
Εγώ είχα καταφέρει και έπαιρνα κάποια λεφτά από τον _Μιμίκο_ με τα κοτόπουλα και μου κουβάλαγε τη μοτοσικλέτα με το _κοτοπουλάδικο_! 
Το moto cross είχε πολλούς φίλους που πλήρωναν για καλά την _τρέλα_ τους. 
Σ_ αυτούς οφείλει πάρα πολλά._ 
O Μάκης Δάρας είναι ένας από τους πολλούς που τα πλήρωναν όλα από την τσέπη τους. 
Τις μοτοσικλέτες, τον εξοπλισμό, τη... συμμετοχή. 
Πήγαινε με τη μοτοσικλέτα καβάλα μέχρι την πίστα, έτρεχε στον αγώνα, και επέστρεφε με τον ίδιο τρόπο.
 Σήμερα, 50 χρονών με άσπρα μαλλιά και αρκετά παραπάνω κιλά (_φταίει το τσιγάρο που έκοψα_, δικαιολογείται) θυμάται το τότε. _
Είχαμε πολλή όρεξη. 
Το κάναμε για μας, για την ιδέα και όχι τόσο για μια νίκη. 
Δεν μπορώ να θυμηθώ πόσες μοτοσικλέτες είχα αλλάξει, εκείνο το Honda Elsinor όμως ήταν καταπληκτικό. 
Όλοι τό παιρναν να το δοκιμάσουν. 
Αυτός ο αγώνας του _74 ήταν ο τελευταίος μου. 
Μετά τα παράτησα. 
Παρακολούθησα όλη την πoρεία του moto cross γιατί στην ουσία ποτέ δεν άφησα τις μοτοσικλέτες. 
Είναι κρίμα που σήμερα μετά από τόσες προσπάθειες και εξέλιξη τα παιδιά στην Αθήνα δεν έχουν μία πίστα..._ 
Μια ζωή χώμα ο Στέλιος Σπυριδόπουλος. 
Τον πρώτο του αγώνα motocross τον έτρεξε τον Απρίλιο του _74 με άδεια _μαϊμού_. _
Ήμουνα μικρός, δίπλωμα για μοτοσικλέτα μόλις είχα βγάλει και για να σου δώσει αγωνιστική άδεια η ΕΛΠΑ έπρεπε να έχεις συμπληρώσει ένα χρόνο. 
Δεν άντεχα, έκανα κάτι πλαστογραφίες στις ημερομηνίες και το _φάγανε_. 
Πήρα τη λισάνς και έτρεξα σε κείνο τον αγώνα στη Λαμία. 
Τον Ιούνιο όμως στην Πιτσαγουράκη με πήρανε χαμπάρι, κάποιος το κάρφωσε και έμεινα θεατής. 
Μετά από δύο χρόνια ο Αρβανιτάκης μού δωσε το Bultaco και έτρεξα στη Θεσσαλονίκη. 
Ωραίος ο Κώστας, _Εραστής της Μοτοσικλέτας_, θυμάμαι τότε βάλαμε στοίχημα μετά τον αγώνα πόσα _τριγωνάκια_ μπορούσα να φάω. 
Πλήρωσε... 15, ακόμα το θυμάται._ 
Τον Κώστα Παπαγεωργίου τον βρήκαμε στο μαγαζί του στη Μιχαλακοπούλου. 
Γελαστός, πλακατζής, νευρώδης, όπως τον ξέρουν όλοι από τους αγώνες, το ίδιο ήταν και στις αποφάσεις του: _
Τότε διασκεδάζαμε. 
Αυτό ήταν το σπουδαιότερο. 
Ήμασταν όλοι μια παρέα και πραγματικά το γλεντούσαμε. 
Μετά τις αλυκές, η Πιτσαγουράκη ήταν ό,τι καλύτερο μπορούσαμε να έχουμε. 
Εκεί μάθαμε όλοι και είδαν οι επόμενοι. Αλλά το κυριότερο, ήμασταν παρέα και πριν και μετά. 
Στην πίστα εκτονωνόμασταν. 
Τα παιδιά σήμερα που τους αρέσει ο μηχανοκίνητος αθλητισμός τι να κάνουν, που να πάνε;
 Πίστες δεν υπάρχουν. 
Τις κόντρες τη νύχτα στις λεωφόρους τις βαρέθηκαν. 
Το χώμα είναι διέξοδος, δε ζητάει πολλά και σε γλιτώνει από πολλά._ 
Δευτέρα απόγευμα στο μαγαζί της Γαλατσίου, στον Κώστα Αρβανιτάκη. 
Στο ίδιο μαγαζί με τότε, κάπως αλλαγμένο φυσικά. 
Τότε ήταν γεμάτο _καθαρόαιμα_. 
Σήμερα τα πράγματα έχουν αλλάξει, αλλά μόνο αυτά οι άνθρωποι στο βάθος μένουν ίδιοι, ευαίσθητοι, ρομαντικοί, πιστοί κατά μία έννοια και αφήνουν κάποιους άλλους να τους διαδεχθούν. 
Έτσι μόνο όλα γίνονται καλύτερα. 
Απέναντί μας ένας πρωταγωνιστής και δύο πρωταθλητές. 
O Κώστας Αρβανιτάκης πρωταγωνιστής στην ιστορία του moto cross. 
Αγάπησε πολύ το _χώμα_ και του προσέφερε το κυριότερο: τις μοτοσικλέτες. 
Αλλά και ο ίδιος ήταν πάντα παρών στους αγώνες και έδινε ό,τι μπορούσε. 
Όταν ήλθαν στο μαγαζί του και οι άλλοι δύο, ο Τάσος Μυρογιάννης, ο γνωστός _Νάμνα_ και ο Γιάννης Μπαξεβάνης, έλαμψε ολόκληρος. 
Είδε αγαπημένα πρόσωπα. 
Μα και οι άλλοι το ίδιο έδειχναν. 
Με τον Τάσο οι δεσμοί ήταν ιδιαίτεροι. 
Έτρεχε κάποτε τα Bultaco και του χάριζε νίκες. _
Ήταν αλλοιώς τότε. 
Μαζευόμασταν και λέγαμε: Δε στήνουμε έναν αγώνα; 
Και Κυριακή πρωί βρισκόμασταν στην πίστα και διασκεδάζαμε. 
Εμείς και ο κόσμος που ήταν φίλοι μας._ 
O Τάσος Μυρογιάννης, 43 χρονών σήμερα, για όσους δεν τον ξέρουν ήταν το αστέρι της μοτοσικλέτας στη δεκαετία του _70. _Ξεκίνησα σχεδόν τυχαία. 
Βρέθηκα στην Κρήτη να τρέχω σε μια ανάβαση με δανεική μοτοσικλέτα. 
Ήρθα πρώτος. 
Κάτι γίνεται, σκέφτηκα, και άρχισα να ασχολούμαι. 
Στην καριέρα μου έχω 110 πρώτες νίκες. 
Το σπορ το αγάπησα από τα ξένα περιοδικά. 
Έβλεπα στις φωτογραφίες τους Αμερικανούς να οδηγούν με ανάποδα τιμόνια και μαγευόμουν. 
Προσπαθούσα να τους μιμηθώ. 
Διεπίστωσα πως τα κατάφερνα, μου πήγαινε πολύ.
 Στην πίστα, σ_ οποιαδήποτε πίστα, αισθανόμουν υπέροχα. 
Κράτησε μια δεκαετία αυτό. 
Στη συνέχεια είδα ότι _μάζευα τούμπες_. 
Τέρμα, είπα, άλλαξαν τα πράγματα, οι μοτοσικλέτες, εγώ ο ίδιος. Aλλοι τώρα. 
Και αφοσιώθηκα στην οικογένειά μου και στη δουλειά μου που μου παίρνει πολύ χρόνο. 
Τον λίγο ελεύθερο χρόνο που μου μένει προτιμώ να τον περνάω μαζί τους. 
Στην αποθήκη έχω φυλαγμένες δύο MAICO. 
Είναι για το γιο μου. Θέλω να ασχοληθεί με το σπορ, χωρίς να είμαι και πολύ σίγουρος αν πρέπει. 
Ας αποφασίσει ο ίδιος.
Τώρα είναι 10 χρονών. 
Εγώ θα το χαίρομαι όπως το χαιρόντουσαν και μένα οι γονείς μου._ 
Σοβαρός και σεμνός ο Νάμνα, όπως τότε. 
Θυμήθηκε όλους τους φίλους _συναγωνιστές_. _
Περνάγαμε καλά. 
Πάθαινε κάτι κάποιος, τρέχαμε όλοι. 
Λυπάμαι που το λέω, αλλά στο τέλος της καριέρας μου διεπίστωνα πως η ατυχία κάποιου χαροποιούσε τους υπόλοιπους. 
Θυμάμαι ερχόταν τότε εκείνος ο απίθανος ο Σιταρίδης και φώναζε: _Θα σε σκίσω, θα σε σκίσω_. 
Στον αγώνα καλαμπούριζε και πάτωνε. Ερχόταν πάλι: _M_ έσκισες, μ_ έσκισες_. 
Πολύ γέλιο. 
Οι Θεσσαλονικείς ήταν ωραίοι τύποι. 
O Αραμπατζής, ο Μερμετζάκης, ο Μπατζάκογλου δεν έχαναν αγώνα και πήγαιναν πολύ καλά. 
Και βέβαια χρωστάμε πολλά στον Κώστα (κοιτάζει τον Αρβανιτάκη). 
Όχι μόνο μας έδινε τις μοτοσικλέτες και δεν έλεγε όχι σε τίποτα, αλλά ήταν πάντα εκεί, μας αγκάλιαζε και μας φιλούσε σαν παιδιά του. 
(Γυρίζοντας στον Κώστα): Γιατί έμεινες έξω απ_ το παιχνίδι στη συνέχεια, πως και δεν προσανατολίστηκες στους Γιαπωνέζους αφού φάνηκε ότι τα ισπανικά εργοστάσια θα εγκατέλειπαν;_ _
Αυτή την απάντηση μου την είχε δώσει κάποτε ο Μακράκης, λέγοντας μου: _
Ξέρεις ποιο είναι το λάθος σου, Κώστα; Ότι αυτό που κάνεις το αγαπάς_. 
Και πραγματικά το αγαπούσα. 
Με την Bultaco και την Montesa, αισθανόμουν και αισθάνομα δεμένος. 
Έμεινα κολλημένος εκεί. 
Έχω ένα σωρό ανταλλακτικά για να εξυπηρετώ όσα κυκλοφορούν ακόμα.
 Με παίρνουν αρκετοί τηλέφωνο και ζητούν διάφορα πράγματα. 
Στενοχωριέμαι που δεν υπάρχουν πια πιστόνια. 
Στο σπίτι μου έχω κούτες με φωτογραφικό υλικό και όλο λέω να το ταξινομήσω. 
Το αναβάλλω όμως γιατί ξέρω ότι θα μελαγχολήσω. 
Ίσως αργότερα, όταν γίνω συνταξιούχος και νιώσω πραγματική απόσυρση._ 
Όλοι αυτοί που αναφέραμε, όπως και άλλοι που θυμηθήκαμε με τη συζήτηση, απαρτίζουν την πρώτη ηλικία του moto cross. 
Αυτοί που ξεκίνησαν από το μηδέν χαζεύοντας φωτογραφίες ξένων περιοδικών, με εξοπλισμό που έβρισκαν πολύ δύσκολα που αυτοσχεδίαζαν και δάνειζαν ο ένας στον άλλον. 
Αυτούς είδαν οι επόμενοι και προχώρησε το άθλημα στην Ελλάδα. 
O Γιάννης Μπαξεβάνης ανήκει στη δεύτερη γενιά που άρχισε την καριέρα του στη δεκαετία του _80. _
Πιτσιρικάς, ίνδαλμά μου ήταν ο Νάμνα. 
Τη φωτογραφία του την είχα κολλημένη στον τοίχο του δωματίου μου. 
Όταν πρωτοκαβάλησα μηχανάκι προσπαθούσα να μιμηθώ το στιλ του και το moto cross μου είχε γίνει έμμονη ιδέα. 
Στις πίστες μπήκα μικρός, στην αρχή ανεπίσημα γιατί δεν είχα δίπλωμα λόγω ηλικίας. 
Είμαι τυχερός, γιατί πρόλαβα το τέλος της δεκαετίας του _70, τις καλές στιγμές του moto cross όσον αφορά την _παρεΪστικη_ ατμόσφαιρα. 
Μαζί με τους άλλους της γενιάς μου καταφέραμε να αξιοποιήσουμε το σπορ χάρις φυσικά στις μοτοσικλέτες που βελτιώθηκαν γρήγορα και πολύ, αλλά κυρίως στα _έτοιμα_ που βρήκαμε από τους προηγούμενους. 
Μετά την Πιτσαγουράκη η πίστα του Μαραθώνα ήταν ό,τι καλύτερο έγινε. 
Το Σχηματάρι ήταν μέτριο, αλλά καλύτερο από το τίποτα που έχουν σήμερα οι Αθηναίοι φίλοι του σπορ. 
Ευτυχώς που κάτι γίνεται στην επαρχία και το moto cross συντηρείται. 
Τώρα βέβαια είναι και διαφορετικά τα πράγματα. 
Έντονος ο συναγωνισμός, σκληρός, απαιτείται πολλή προπόνηση γιατί και οι δυνατότητες των μοτοσικλετών έχουν πάει πολύ ψηλά. 
Έχει διαφοροποιηθεί όμως και το πνεύμα των αθλητών. 
O πρωταθλητισμός και το χρήμα που έχει πέσει ίσως, έδωσαν τροφή στον ατομικισμό και χάθηκε η παρέα. 
Είναι διαφορετικά από τότε. 
Καλύτερα, χειρότερα, ποιος ξέρει, πάντως διαφορετικά. 
Τότε διασκεδάζαμε._ 
H συζήτηση κράτησε αρκετές ώρες και ξέφυγε από τα όρια μιας συνέντευξης. 
Θυμηθήκαμε πολλά και βγήκε πολύ συναίσθημα. 
Σε κάποια στιγμή ο Κώστας σηκώθηκε και ζήτησε να τον ακολουθήσουμε. 
Κατεβήκαμε στο μεγάλο υπόγειο. 
Όταν άνοιξαν τα φώτα είδαμε τα πολλά πράγματι ανταλλακτικά από _χωματερά_ που βρίσκονταν εκεί. 
Μας οδήγησε σε μια γωνιά και έβγαλε από τη μέση κάτι κούτες. 
Γονατισμένο χωρίς πίσω ανάρτηση βρίσκονταν ένα BULTACO 250 cross, σε άριστη κατάσταση. _
H μοτοσικλέτα που έτρεχες_ είπε του Τάσου _τα αμορτισέρ τα έβγαλα και τα έδωσα σε κάποιον που τα ζήτησε, θα βρω άλλα να της βάλω_. 
O Νάμνα την πλησίασε και είπε κάτι για τις μανέτες. 
Πήγα και έπιασα τον συμπλέκτη έτοιμος να τον πατήσω. _Μη_ μου φώναξε, _σιγά, προσεκτικά_. 
Σχέση αγάπης, σεβασμός, ευαισθησία, αναμνήσεις; 
Όλα μαζί. 
Έτσι ήταν και τότε. 
Το δέσιμο με το άψυχο αντικείμενο δεν ήταν απλά μια προέκταση της επιθυμίας για δόξα ήταν μέσον ενός τρόπου ζωής και έφερνε την απόλαυση. 
Όταν είπαμε καληνύχτα ήμασταν όλοι ευχαριστημένοι, αλλά με έντονο ένα ανικανοποίητο συναίσθημα. 
Πρέπει να γίνει μια νέα συνάντηση. 
Όλοι μαζί, όχι γύρω από ένα τραπέζι αλλά κάπου έξω, στο χώμα και πάνω σε μοτοσικλέτες. 
Να βρίσκονται εκεί όλοι αυτοί που πρώτοι λάσπωναν και σκόνιζαν τα ρούχα και τις μοτοσικλέτες τους. _On Any Sunday_. 





Υ.Γ. Πραγματικά διαβάζωντας αυτό το κείμενο, ανατριχιάζεις .. Είναι λές και τους βλέπεις, να οδηγούν, να πειράζονται, να προσπαθούν ... Όμορφο και μοναδικό συναίσθημα να μπορούν να σου μεταδώσουν την αγάπη, την τρέλα και το πάθος τους ... Το σεβασμό μου σε όλους ξεχωριστά ... ktm_isa (Κασμίρη Κατερίνα)

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου